این مقاله نگاهی جامع به تاریخ اخترشناسی و آسترولوژی در ایران دارد و مسیر تحول دانش‌های مربوط به آسمان را از دوره هخامنشی و اشکانی تا عصر ساسانی و دوران اسلامی دنبال می‌کند. در این روایت تاریخی، تأثیر سنت‌های بابلی، یونانی و هندی بر دانشمندان ایرانی، شکل‌گیری زیج‌ها و رصدخانه‌ها، فعالیت چهره‌هایی چون بیرونی، خوارزمی و خواجه نصیرالدین طوسی و همچنین جایگاه آسترولوژی در فرهنگ و اندیشه ایران بررسی می‌شود؛ روایتی خواندنی از پیوند علم، تاریخ، دین و نگاه انسان ایرانی به آسمان.